Een Ionaviering, wat is dat?

Regelmatig is er, op zondagavond, 19.30 uur, een Ionaviering in de NoorderLicht-kerk.
De volgende vieringen staan op het programma: 26 februari, 29 april. De viering van 29 april staat tevens in het teken van de terugkomst van de reizigers uit Iona: de gemeentereis naar Iona van 20-28 april.
Voor wie meer wil weten over Ionavieringen, hier een inleiding.

Taizé is 'steeds hetzelfde': inkeer, rust, herhaling. Dat kan je van Iona niet zeggen. Er zijn vele vormen voor een Ionaviering. Op het eiland Iona (spreek uit AJ-OO-NA) is er de
zondagmorgendienst, die behoorlijk lijkt op een anglicaanse kerkdienst,
zijn er avondgebeden, die heel benedictijns kloosterlijk lijken,
is er wekelijks een healing-service, waar veel aandacht is voor de kracht van God die mensen met elkaar kunnen delen, ook in zorg en ziekte, met een flinke 'charismatische tik', zeggen sommigen,
en zo is er nog meer.
De vieringen van de Ionacommunity in Glasgow, de 'Holy City-vieringen', zijn heel anders, er gebeurt meer tussen de mensen; of tijdens de dienst is er een time-out waarin ieder een eigen richting kan inslaan. Bidden, luisteren naar muziek, mediteren over een tekst, schrijven van gedachten.
In alle Ionavieringen is de verbondenheid met de aarde sterk aanwezig, spelen recht en gerechtigheid een rol, klinkt de bijbel, en zijn er enkele korte poetische teksten die vaak in beurtspraak, om en om, gezegd, gebeden worden. Er is een spirituele rijkdom te proeven, voor wie daar open voor staat. Voeten op de aarde, hoofd in de wolken, zou je kunnen zeggen.
De Iona-vieringen in Zeist worden voorbereid door Roel Bosch en Marleen van den Berg, ook actief in de Ionabeweging, samen met Daniël Claas en andere leden van de NoorderLicht-gemeente, een kerk waar ook regelmatig liederen uit Iona gezongen worden. Zie de bundels 'Opstaan!' (ook wel Iona 2 genoemd), en 'Liederen en gebeden uit Iona en Glasgow'.
De vieringen hebben dan wel de naam van dat kleine eiland, maar staan ook midden in de wereld, van de grote stad Glasgow, en van de sores in de grote wereld.

In Nederland is een actieve Iona-gemeenschap. Er zijn regionale groepen, en jaarlijks is er een ontmoeting in Schoorl, in het Doopsgezind Broederschapshuis. De leden komen uit allerlei kerken: rooms- en oud-katholiek, baptist, doopsgezind, protestants.

Iona is een klein eiland in de Ierse zee, aan de rand van Schotland. Je komt er door een ommelandse reis te maken, langs plaatsen met mooie namen. Vanaf Ullapool neem je de ferry naar Mull, over dat eiland maak je een flinke reis (kans op arenden!) en aan het einde kom je bij een veerstoep waar je op een kleine ferry stapt naar Iona. Als-ie vaart: bij hevige storm gaat die reis niet door en wacht je, een paar uur, een paar dagen...
Op Iona werden eeuwenlang de vorsten van Schotland begraven. Ook al stierf de koning in Aberdeen, aan de andere kant, al zou de reis met zijn stoffelijk overschot een jaar duren, hij zou er komen, en begraven worden bij het Benedictijnse klooster dat daar sinds 568 gevestigd was. Het eiland heeft iets heiligs, 'it is a thin place', zeggen ze daar. Hemel en aarde raken elkaar bijna.
De oude benedictijnse abdij verloor na de Reformatie haar functie. Rond 1900 heeft de Schotse monumentenzorg de ruines van de kerk weer opgeknapt, maar de kloostergebouwen die er aan vast zaten lagen nog in puin.
In de jaren 1930 was het een dominee uit Glasgow, George McLeod, die mannen mobiliseerde om de gebouwen weer op te knappen: een mix van dominees-in-opleiding en werkloze bouwvakkers. Hij vond dat de theologen en de arbeiders weer met elkaar in contact moesten komen, door samen te werken, te leven, te eten, te bidden. Het project breidde zich uit, ging samen met een soort revival die tot op vandaag sporen trekt. Verbinding van aarde en hemel horen erbij. Sociale gerechtigheid, strijd tegen nucleaire bewapening, aandacht voor de achtergestelde positie van landen op het zuidelijk halfrond, emancipatie van homo's, en, misschien wel het meest bekend: goede liturgie, mooie muziek. Oude overgeleverde teksten uit de traditie van de Schotse gelovigen krijgen er weer een kans, nadat ze lange tijd als dubieus en wat al te simpel gezien werden. 'Zegen God, mijn kleine koe...' Teksten die aandacht schenken aan dat wat is. Geaard geloof.
Kenmerkend is dat deze beweging veel leden heeft die werken in 'kanswijken' of 'prachtwijken', zoals we dat in het Nederlands zeggen, East-end London, Manchester, Birmingham, Glasgow.
Lees en zie meer op de site.